8 stycznia – wspominamy Świętego Seweryna z Noricum

(1 J 4,7-10)
Umiłowani, miłujmy się wzajemnie, ponieważ miłość jest z Boga, a każdy, kto miłuje, narodził się z Boga i zna Boga. Kto nie miłuje, nie zna Boga, bo Bóg jest miłością. W tym objawiła się miłość Boga ku nam, że zesłał Syna swego Jednorodzonego na świat, abyśmy życie mieli dzięki Niemu. W tym przejawia się miłość, że nie my umiłowaliśmy Boga, ale że On sam nas umiłował i posłał Syna swojego jako ofiarę przebłagalną za nasze grzechy.

(Ps 72,1-4.7-8)
REFREN: Uwielbią Pana wszystkie ludy ziemi

Boże, przekaż Twój sąd Królowi,
a Twoją sprawiedliwość synowi królewskiemu.
Aby Twoim ludem rządził sprawiedliwie
i ubogimi według prawa.

Niech góry przyniosą ludowi pokój,
a wzgórza sprawiedliwość.
Otoczy opieką uciśnionych z ludu,
będzie ratował dzieci biedaków.

Za dni Jego zakwitnie sprawiedliwość
i wielki pokój, aż księżyc nie zgaśnie.
Będzie panował od morza do morza,
od Rzeki aż po krańce ziemi.

(Łk 4,18-19)
Pan posłał Mnie, abym ubogim niósł dobrą nowinę, więźniom głosił wolność.

(Mk 6,34-44)
Gdy Jezus wysiadł, ujrzał wielki tłum. Zlitował się nad nimi, byli bowiem jak owce nie mające pasterza. I zaczął ich nauczać. A gdy pora była już późna, przystąpili do Niego uczniowie i rzekli: Miejsce jest puste, a pora już późna. Odpraw ich. Niech idą do okolicznych osiedli i wsi, a kupią sobie coś do jedzenia. Lecz On im odpowiedział: Wy dajcie im jeść! Rzekli Mu: Mamy pójść i za dwieście denarów kupić chleba, żeby im dać jeść? On ich spytał: Ile macie chlebów? Idźcie, zobaczcie! Gdy się upewnili, rzekli: Pięć i dwie ryby. Wtedy polecił im wszystkim usiąść gromadami na zielonej trawie. I rozłożyli się, gromada przy gromadzie, po stu i po pięćdziesięciu. A wziąwszy pięć chlebów i dwie ryby, spojrzał w niebo, odmówił błogosławieństwo, połamał chleby i dawał uczniom, by kładli przed nimi; także dwie ryby rozdzielił między wszystkich. Jedli wszyscy do sytości. I zebrali jeszcze dwanaście pełnych koszów ułomków i ostatków z ryb. A tych, którzy jedli chleby, było pięć tysięcy mężczyzn.

*******

Internet, telewizja, radio, gazeta – morze słów… Niestety, gdy nadużywamy słów, bardzo często zacierają się nam ich właściwe znaczenia. Jaki jednak stanie się świat, jeśli pozwolimy, aby to najważniejsze Słowo – Słowo wcielone – które nie tylko oznacza miłość, ale jest samą miłością, utraciło dla nas znaczenie? Jacy staniemy się my, gdy zagubimy znajomość Boga, bo przecież tylko ten, „kto miłuje, narodził się z Boga i zna Boga”?

O. Cezary Binkiewicz OP, „Oremus” styczeń 2004, s. 33

KRÓLESTWO

Panie, pragnę słuchać słów po królestwie i rozumieć je; Zły niech nie porywa tego, co zasiałeś w moim sercu (Mt 13, 19).

Wśród przypowieści, jakimi posłużył się Jezus, by wyjaśnić rozmaite aspekty Królestwa, wyróżnia się szczególnie przypowieść o siewcy (Mt 13, 1–9). W obrazie człowieka rzucającego pełnymi dłońmi swoje nasienie, które upada na różną glebę — drogę, grunt kamienisty, ciernie czy ziemię urodzajną — ukazana jest z jednej strony hojność Boża, który wszędzie sieje swoje Królestwo, z drugiej zaś warunki konieczne do tego, by człowiek mógł przyjąć nasienie, czyli „słowo Królestwa”, i wydać w swoim własnym sercu jego owoc. Słowo Królestwa jest nauczaniem Jezusa o królestwie niebieskim, jest całą Jego Ewangelią; co więcej, jest Nim samym, odwiecznym Słowem Ojca, które, zasiane w naszej ludzkiej naturze, stało się człowiekiem jak my po to, by przełożyło na język ludzki Słowo Boże, a zatem rzuciło bezcenne nasienie Królestwa w serce wszystkich ludzi. Nasienie — „Słowo” — ma w sobie samym moc zrodzenia i stworzenia Królestwa w każdej istocie; jednak nie czyni tego — podobnie jak nasienie na roli — jeśli nie znajduje gleby odpowiedniej i gotowej na swe przyjęcie. Przede wszystkim potrzebne jest uważne wewnętrzne słuchanie, nie zakłócone gwarem ulicy; potrzebne jest serce oczyszczone z kamieni i cierni, czyli wolne od nieuporządkowanych przywiązań człowieka do siebie i do stworzeń, od zbytnich trosk o dobra ziemskie, od namiętności, które tłumią wszelkie dobre postanowienie i odciągają człowieka od dobrego, czyniąc go słabym i niestałym. Trzeba stać się „ziemią żyzną”, jaką było serce Maryi, która przyjęła w siebie Słowo Boga i stała Mu się matką nie tylko dlatego, że Je zrodziła dla życia w czasie, lecz bardziej jeszcze dlatego, że strzegła w sercu to Słowo i przełożyła na życie zgodne z nauczaniem Syna: „Moją matką i moimi braćmi są ci, którzy słuchają słowa Bożego i wypełniają je” (Łk 8, 21). W ten sposób nasienie wschodzi, a będąc nasieniem Bożym posiada niezmierną zdolność rozwoju, aż do życia wiecznego; zakorzenia człowieka w królestwie Bożym nie tylko w czasie lecz i na wieczność. Nasienie „posiane na ziemię żyzną oznacza tego, kto słucha Słowa i rozumie je. On też wydaje plon: jeden stokrotny, drugi sześćdziesięciokrotny, inny trzydziestokrotny” (Mt 13, 23).

  • O Jezu, Panie mój, poświęcam się i oddaję się pod Twoje najwyższe panowanie, którego nie udzielasz żadnemu stworzeniu — oddaję się wspanialej, całkowitej i szczegółowej władzy nad każdym stworzeniem, jaką posiada Twoje Człowieczeństwo dzięki przedziwnemu i godnemu uwielbienia Synostwu Bożemu.
    Tobie się oddaję i poświęcam cały… pragnę, abyś miał szczególną władzę nad moją duszą i nad moim stanem, nad życiem i moimi czynnościami, jako nad rzeczą należącą do Ciebie na mocy nowego i szczególnego prawa oraz dobrowolnego aktu woli, przez który pragnę zależeć zawsze od Twojej… władzy.
    Ponieważ Twoja władza nieskończenie przewyższa naszą, błagam Cię, o Jezu, racz sam objąć wszelką władze nade mną, gdyż ja nie jestem zdolny dać Ci jej. Błagam Cię, przyjmij mię za Twojego poddanego i niewolnika, niechaj się to stanie w taki sposób, którego ja poznać nie mogę, a który Ty dobrze znasz (P. de Berulle).
  • O Ojcze, Ty posiałeś na świat Słowo odwieczne, Słowo Twoje zrodzone w sobie samym, aby stało się nasieniem wszystkich Twoich słów, błagam Cię, przez to Słowo, Syna Twojego, posiej w mojej pamięci obfite nasienie świętych myśli, aby rodziły liczne owoce dobrych uczynków.
    O Słowo odwieczne… zstąpiłoś z nieba na ziemię, by posiać na niej nasienie prawdziwej nauki… przyjdź, Panie, i posiej w moim rozumie obfite nasienie Bożych oświeceń, abym przez nie poznał Ciebie, poznał siebie i to wszystko, w co powinienem wierzyć i czynem wypełniać.
    O Duchu Święty, Ty tchniesz, gdzie chcesz, i chcesz tchnąć tam, gdzie potrzeba Twojego natchnienia, dotknij nim mojej woli… zapal w niej iskry gorących pragnień, by rozpalił się w moim sercu najgorętszy ogień miłości… i spraw, aby z tej miłości wzeszły najobfitsze owoce ducha. O Trójco Przenajświętsza, dziękuję Ci za dobroć, z jaką siejesz swoje słowo w ziemi tak marnej i nieurodzajnej (L. da Ponte).

O. Gabriel od św. Marii Magdaleny, karmelita bosy
Żyć Bogiem, t. I, str. 207

Święty Seweryn z Noricum

Święty Seweryn

Seweryn urodził się ok. 410 r. Miał pochodzić ze znakomitej rodziny rzymskiej. Spragniony ciszy, udał się na Wschód i tam na pustyni wiódł życie pokutnicze. Stamtąd w 454 r. udał się do starożytnej prowincji Noricum (obecne tereny Austrii). W czasie niespokojnym, zakłócanym przez najazdy Germanów, chronił miejscową ludność. Przemierzał okolice Wiednia i Kremsu, pocieszał swoich rodaków, którzy tu mieli swoje liczne kolonie, pośredniczył między nimi a wodzami poszczególnych plemion germańskich, zasłaniał ich przed gwałtami. Prowadził życie bardzo surowe i wiele godzin poświęcał na modlitwę, co mu jednało szacunek także u pogan. Spełniwszy swe publiczne, charytatywne zadania, udawał się do klasztoru, który założył w Favianac.
Pełen zasług zmarł 8 stycznia 482 r. w chwili, kiedy jego uczniowie wśród płaczu odmawiali jego ulubiony psalm 150. Kiedy obywatele rzymscy byli zmuszeni przez Germanów opuścić swoje osiedla i powrócić do Italii, zabrali ze sobą relikwie swojego Opiekuna i umieścili je pod Neapolem, gdzie biskup Wiktor uczniom św. Seweryna ufundował klasztor. Obecnie są otoczone czcią w miasteczku Frattamaggiore pod Neapolem. Austria czci św. Seweryna jako swojego głównego patrona; kultem jest otaczany również w Bawarii i w diecezji w Linz.

W ikonografii św. Seweryn przedstawiany jest jako mnich lub pielgrzym. Jego atrybutem jest anioł i dzban na oliwę.

Zobacz także:

•  Święty Piotr Tomasz, biskup
•  Święty Wawrzyniec Iustiniani, biskup
•  Święty Daniel Comboni, biskup
•  Błogosławiona Eurozja Barban

***

Podejmij wyzwanie – przeczytaj z nami Biblię w rok!

Biblia w rok – czytania na 8 stycznia

Reklamy
Ten wpis został opublikowany w kategorii Ewangelia, Pismo Święte, Święci i oznaczony tagami , , . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s