1 luty 2013 – Piątek III tygodnia Okresu Zwykłego

Piątek III tygodnia Okresu Zwykłego

List do Hebrajczyków 10,32-39. 
Bracia: Przypomnijcie sobie dawniejsze dni, kiedyście to po oświeceniu wytrzymali wielką nawałę cierpień,
już to będąc wystawieni publicznie na szyderstwa i prześladowania, już to stawszy się uczestnikami tych, którzy takie udręki znosili.
Albowiem współcierpieliście z uwięzionymi, z radością przyjęliście rabunek waszego mienia, wiedząc, że sami posiadacie majętność lepszą i trwającą.
Nie pozbywajcie się więc nadziei waszej, która ma wielką zapłatę.
Potrzebujecie bowiem wytrwałości, abyście spełniając wolę Bożą, dostąpili obietnicy.
Jeszcze bowiem za krótką, za bardzo krótką chwilę przyjdzie Ten, który ma nadejść, i nie spóźni się.
A mój sprawiedliwy z wiary żyć będzie, jeśli się cofnie, nie upodoba sobie dusza moja w nim.
My zaś nie należymy do odstępców, którzy idą na zatracenie, ale do wiernych, którzy zbawiają swą duszę.

Księga Psalmów 37(36),3-4.5-6.23-24.39-40. 
Miej ufność w Panu i czyń to, co dobre,
a będziesz mieszkał na ziemi i żył bezpiecznie.
Raduj się w Panu,
a On spełni pragnienia twego serca.

Powierz Panu swoją drogę,
zaufaj Mu, a On sam będzie działał.
On sprawi, że twa sprawiedliwość zabłyśnie jak światło,
a prawość twoja jak blask południa.

Pan umacnia kroki człowieka,
w jego drodze ma upodobanie.
A choćby upadł, to nie będzie leżał,
bo rękę jego Pan podtrzymuje.

Zbawienie sprawiedliwych pochodzi od Pana,
On ich ucieczką w czasie utrapienia.
Pan ich wspomaga i wyzwala,
wybawia od występnych i zachowuje,
On bowiem jest ich ucieczką.

Ewangelia wg św. Marka 4,26-34. 
Jezus mówił do tłumów: «Z królestwem Bożym dzieje się tak, jak gdyby ktoś nasienie wrzucił w ziemię.
Czy śpi, czy czuwa, we dnie i w nocy nasienie kiełkuje i rośnie, on sam nie wie jak.
Ziemia sama z siebie wydaje plon, najpierw źdźbło, potem kłos, a potem pełne ziarnko w kłosie.
A gdy stan zboża na to pozwala, zaraz zapuszcza się sierp, bo pora już na żniwo».
Mówił jeszcze: «Z czym porównamy królestwo Boże lub w jakiej przypowieści je przedstawimy?
Jest ono jak ziarnko gorczycy; gdy się je wsiewa w ziemię, jest najmniejsze ze wszystkich nasion na ziemi.
Lecz wsiane wyrasta i staje się większe od jarzyn; wypuszcza wielkie gałęzie, tak że ptaki powietrzne gnieżdżą się w jego cieniu».
W wielu takich przypowieściach głosił im naukę, o ile mogli ją rozumieć.
A bez przypowieści nie przemawiał do nich. Osobno zaś objaśniał wszystko swoim uczniom.

Piątek III tygodnia Okresu Zwykłego

Komentarz do Ewangelii
Bł. kardynał John Henry Newman (1801-1890), teolog, założyciel Oratorium w Anglii
Kazanie ” The Invisible World” PPS, tom 4, nr 13

Przypowieści o Królestwie

      Takie jest ukryte Królestwo Boże: podobnie jak jest teraz ukryte, tak zostanie objawione we właściwym czasie. Ludzie uważają się za panów świata i wierzą, że mogą robić to, co chcą… Obecnie, najwidoczniej „wszystko jednakowo trwa od początku” i szydercy pytają: „Gdzie jest obietnica Jego przyjścia?” (2P 3,4). Ale w wyznaczonym czasie nastąpi „objawienia się synów Bożych”, a ukryci święci „jaśnieć będą jak słońce w królestwie Ojca swego” (Rm 8,19; Mt 13,43).

Kiedy aniołowie pojawili się pasterzom, było to nagłe objawienie… Noc zdawała się być podobna do innych nocy, jak noc, kiedy Jakub miał swoją wizję, przypominała każdą inną (Rdz 28,11nn). Pasterze strzegli swoich trzód, obserwowali upływającą noc, gwiazdy biegnące na niebie. Była północ; nie myśleli o podobnych rzeczach, kiedy pojawił im się anioł. Takie są moc i cnota ukryte w widocznym; objawiają się, kiedy zechce tego Bóg…

Kto mógłby przypuszczać, dwa lub trzy miesiące przed wiosną, kiedy oblicze natury, które zdawało się być martwe, może stać się tak wspaniałe i różnorodne?… Podobnie jest z tą wieczną wiosną, której oczekują wszyscy chrześcijanie; ona nadejdzie, choć się spóźnia. Oczekujmy jej, ponieważ: „przyjdzie Ten, który ma nadejść, i nie spóźni się” (Hbr 10,37). To dlatego mówimy każdego dnia: „Przyjdź Królestwo Twoje”, co oznacza: „Panie, ukaż się, objaw się, Ty, który zasiadasz między cherubinami”. Zajaśniej, obudź swoją potęgę i przybądź nam z pomocą (Ps 80, 2-3). Ziemia, którą widzimy, nie zadowala nas; jest ona jedynie początkiem, jedynie obietnicą świata przyszłego. Nawet w swoim największym splendorze, pokryta wszystkimi kwiatami, kiedy ukazuje w sposób jak najbardziej urzekający to, co ukrywa, to nam nie wystarczy Wiemy, że zawiera w sobie więcej rzeczy, niż widzimy… To, co widzimy, to tylko zewnętrzna powłoka wiecznego królestwa. W to właśnie królestwo wpatrują się oczy naszej wiary.

1 lutego wspominamy

Święta Brygida z Kildare, dziewica

Święta Brygida z Kildare

Brygida z Kildare (nazywana także Irlandzką) urodziła się między rokiem 452 a 456 w Irlandii (w okolicach dzisiejszego Kildare albo Faughart w hrabstwie Louth). Była pogodna i hojna, energiczna i przedsiębiorcza, dobra i sprawiedliwa. Już od dzieciństwa tęskniła za życiem poświęconym Bogu. Od nieznanego z imienia biskupa otrzymała welon, symbol dozgonnego dziewictwa. Zaczęła gromadzić przy sobie dziewice o podobnych ideałach. Założyła dla nich w Kildare, na zachód od Dublina, pierwszy klasztor w Irlandii (nazwa Kildare pochodzi od iryjskiego Cill dara – kościół dębu). Klasztor ten niebawem zasłynął i dał początek wielu innym. Brygida niosła pomoc cierpiącym i ubogim, przemierzając wzdłuż i wszerz Zieloną Wyspę. Stale była w podróży.
Zmarła w Kildare 1 lutego 523 lub 524 r. i została pochowana w istniejącej do dziś katedrze. Jednak w IX wieku, w okresie najazdu wojsk duńskich, relikwie ukryto. Zostały one odnalezione dopiero w XI w., a w roku 1185 biskup św. Malachiasz przeniósł je razem z relikwiami św. Patryka i św. Kolumbana do katedry w Downpatric. Niestety, król Henryk VIII kazał je zniszczyć. Część udało się uratować. Obecnie doznają czci w pięknym, kamiennym sarkofagu w Kildare (dzisiaj Cell Dara). Natomiast inna cząstka (prawdopodobnie relikwie głowy) znajdują się w kaplicy kościoła p.w. św. Jana Chrzciciela w Lumiar, niedaleko Lizbony.
Święta Brygida z Kildare jest uważana za współapostołkę i patronkę Irlandii (obok św. Patryka i św. Kolumbana Starszego) oraz za matkę życia zakonnego na tej wyspie. Czczona jest jako opiekunka pracujących na roli. Jej kult szybko rozpowszechnił się w Irlandii, Anglii i krajach skandynawskich. Podobno już w średniowieczu dotarł nawet do Polski.
Z VII w. zachował się staroirlandzki hymn ku czci św. Brygidy – najstarszy pomnik rodzimej literatury hagiograficznej Irlandii. Do dzisiaj żywa jest w Irlandii tradycja plecenia na 1 lutego wiklinowych krzyży świętej Brygidy, które mają chronić domy, a zwłaszcza zawartość spiżarni. Kultywowane są dawne zwyczaje nakazujące w wigilię św. Brygidy wysprzątać dom, upiec ciasto, przyjąć gości, w żadnym wypadku nie odmawiać potrzebującym. Domy i drzewa przy nich ozdabiane są wstążkami, które – według podań – dotyka Patronka wędrująca tego dnia po Irlandii.

W ikonografii Święta przedstawiana jest w stroju opatki, w białym habicie i czarnym welonie, z pastorałem w ręku i księgą reguły zakonnej. Czasami rozdaje osełki masła. Jej atrybutami są: otwarta księga, u jej stóp krowa, pastorał ksieni, płomień nad głową, świeca w dłoni.

Święty Rajmund z Fitero, opat

Święty Rajmund z Fitero

Rajmund Sierra urodził się w hiszpańskiej Aragonii na początku XII w. Był kanonikiem katedry w Tarazonie. Wstąpił do cysterskiego opactwa Scala Dei we Francji. Wysłany do Hiszpanii, założył w Fitero opactwo, którego został pierwszym opatem.
W 1158 r., wraz ze swym przyjacielem i doradcą, o. Diego Velazquezem, byłym rycerzem, powołał do życia zakon rycerski kalatrawensów. Jego głównym zadaniem miała stać się obrona miasta i twierdzy Calatrava. Znajdujący się tam zamek został zdobyty w 1147 r. na Maurach przez króla Kastylii Alfonsa VII. Templariusze, stanowiący wcześniej załogę zamku w tym mieście, ze względu na szczupłość swoich sił nie byli w stanie dłużej troszczyć się o powierzoną im twierdzę. Król Kastylii Sancho III, za namową Velazqueza, powierzył miasto i twierdzę cystersom w osobie Rajmunda w wieczyste władanie pod warunkiem obrony ich przed wrogami wiary.
Rajmund rozkazał wówczas przenieść wiele dóbr z Fitero do Calatravy. Udało mu się uzyskać wsparcie finansowe od arcybiskupa Toledo, który dodatkowo obiecał wszystkim pomagającym odpust całkowity od wszelkich win. W krótkim czasie Rajmund zebrał znaczny oddział, który stał się zaczątkiem nowego zakonu.
Rajmund zmarł w 1164 r. Po jego śmierci duchowni pod przywództwem nowego opata Rudolfa opuścili Calatravę i powrócili do życia klasztornego w Cirvelos, a jedynie Velazquez z kilkoma mnichami pozostali, aby wspierać rycerzy. Nowy zakon nabrał wtedy wyraźnie militarnego charakteru, wzorując się na templariuszach i joannitach. W tym samym roku papież Aleksander III uznał zakon i nadał mu regułę cysterską z dodanym obowiązkiem walki z niewiernymi. Reguła została ostatecznie potwierdzona przez papieża Innocentego III i kapitułę generalną cystersów w 1199 r. Zakon podlegał opactwu w Morimond.
Cechą różniącą go od innych zakonów rycerskich było to, że nie wymagał od swoich członków potwierdzenia pochodzenia rycerskiego, a także, że jego członkowie byli prawdziwymi zakonnikami cysterskimi. W 1487 r. zakon został podporządkowany koronie hiszpańskiej (na mocy bulli papieża Innocentego VIII). Z czasem zakon przekształcił się w stowarzyszenie ludzi, których król chciał uhonorować za zasługi dla monarchii. W 1540 r. papież Paweł II pozwolił żenić się członkom zakonu. W roku 1838 zakon Calatrava faktycznie przestał istnieć.

Ponadto dziś także w Martyrologium:

W Castelfiorentino, w Toskanii – św. Werdiany. Przez trzydzieści cztery lata żyła zamurowana w celce, przylegającej do kościółka św. Antoniego. Zmarła w roku 1242. W dwa wieki później w miejscu jej rekluzji wybudowano wspaniałą bazylikę.

W Turynie, we Włoszech – bł. Anny Michelotti, założycielki Małych Służebnic Najśw. Serca Jezusowego (Piccole Serve del Sacro Coure di Gesu). Od dwunastego roku życia wprawiała się pod kierunkiem matki do opieki nad chorymi. W roku 1875 założyła w tym celu zgromadzenie i od tego czasu nosiła imię Joanny Franciszki od Nawiedzenia. Nie obeszło się bez przeciwności, wśród których okazywała nie byle jakie męstwo. Zmarła w roku 1888. Beatyfikował ją w roku 1975 Paweł VI.

oraz:
bł. Andrzeja de Segni, prezbitera (+ 1302); św. Pawła, biskupa (+ VI w.); św. Pioniusza, prezbitera i męczennika (+ 250); św. Sewera z Rawenny, biskupa (+ 344)

Ten wpis został opublikowany w kategorii Ewangelia, Święci i oznaczony tagami , . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s